Janina Kulesza-Kurowska
Biografia
Janina Kulesza-Kurowska (10 września 1919 - 21 września 2014) była polską harcerką, podporuczyni Armii Krajowej i major Wojska Polskiego. Urodzona w Juchnowiec Kościelny, wychowała się w rodzinie o silnych tradycjach patriotycznych - jej ojciec służył w I Korpusie Wojska Polskiego, a dziadek brał udział w Powstaniu Styczniowym.
Eksplorując własną ścieżkę, najpierw była zuchem, potem harcerką, a w końcu wstąpiła do Przysposobienia Wojskowego Kobiet. Po ukończeniu szkół w Grudziądzu, w 1938 r. rozpoczęła studia polonistyczne na Uniwersytecie Warszawskim.
W czasie II wojny światowej działała w Biurze Informacyjnym Polskiego Czerwonego Krzyża oraz organizowała legalizację dokumentów dla członków konspiracji. Podczas Powstania Warszawskiego była sekretarką Jerzego Rutkowskiego „Kmity” - szefa tajnych Wojskowych Zakładów Wydawniczych. W nocy z 3 na 4 września 1944 r. wydrukowano tam ostatni, 102. numer „Biuletynu Informacyjnego” z pożegnalnym rozkazem generała Bora-Komorowskiego.
Po powstaniu została schwytana i zakwaterowana w szeregu obozów jenieckich: Stalag 344 Lamsdorf, Stalag IV B koło Mühlberg, Stalag IV D Altenburg oraz Oflag IX C Molsdorf. Gdy ochronę rozpuszczono dzięki 3 Armii Amerykańskiej, spotkała Krzesława Kurowskiego - pianistę jeńca z Oflagu VIIA Murnau. Para ożeniła się w kaplicy obozowej w Murnau, trzy miesiące po poznaniu się.
Po wojnie pracowała jako tłumacz dla Delegata Rządu Polskiego z Londynu w Bawarii, a następnie w Polsce - jako główna księgowa ośrodków sanatoryjnych w Otwocku oraz przewodnik PTTK w Warszawie. Zmarła 21 września 2014 r. i została pożalowana na Powązkach w kwaterze AII-10-3.